Alfred Adler en Rudolf Dreikurs waren grote voorstanders van ‘bemoedigen’ (anderen en jezelf) in plaats van ‘loven, prijzen en bestraffen’. Maar hoe zit het nu met het geven van complimenten? Hoe uit je dan je waardering op een bemoedigende manier? En is er een verschil tussen een compliment en het uiten van je waardering?

De betekenis die ik in dit artikel aan beide begrippen geef, luidt als volgt:

Een compliment is iets aardigs zeggen over de ander, bijvoorbeeld over iemands uiterlijk: “Wat heb je een mooie kleur broek, trui, overhemd, jurk aan. Wat staat dit je goed”. Het zijn goedbedoelde opmerkingen die de aandacht op een positieve manier vestigen  op ontvanger en, wanneer die de opmerking op prijs stelt, zich daardoor meestal een kort moment goed voelt. Een compliment wordt echter niet altijd door iedereen gewaardeerd. Sommige mensen voelen zich door een compliment beoordeeld en ontvangen liever een echte blijk van waardering.

We willen ons allemaal waardevol voelen in de relatie met anderen. Het is dan ook fijn dat we het te horen krijgen wanneer ons gedrag door de ander wordt gewaardeerd.

Je waardering uit je door de ander te laten weten wat diens gedrag voor jou betekent of heeft betekend: “Wat fijn dat je me tijdens de bijeenkomst te hulp schoot toen ik even de draad kwijt was. Ik voelde me er door gesteund en gesterkt”. “Wat fijn dat je er was en mee hebt geholpen. Ik zou niet weten hoe ik het zonder jou had gered. Ik heb nu ook van het feest kunnen genieten”.

Je waardering uiten heeft dus niets te maken met: “Wat goed van je dat je …. gedaan hebt”. Het heeft niets te maken met het beoordelen van iemands gedrag. Het heeft alles te maken met het teruggeven van de waarde zoals jij die  hebt ervaren. Je beschrijft wat iemands gedrag met jou heeft gedaan, voor jou heeft betekend. Op deze manier ervaart de ander “ik doe er toe, ik ben waardevol voor jou”.
En ja, je stelt je daardoor zowel krachtig als kwetsbaar op.

Veel mensen hebben hier een beetje moed voor nodig. Dat is heel menselijk. Hoe meer we op deze manier onze waardering uiten voor elkaar, hoe meer we ervaren dat we van waarde zijn. Hierdoor groeit onze onderlinge verbondenheid en voelen we ons meer WIJ en minder IK of JIJ.

Pauline Hofstra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *